امام صادق عليه السلام فرمود : در حكمت آل داود است : بر خردمند است كه زمان خود را بشناسد و بر برنامهء خودش روى آرد و زبانش را نگهدارد . عَنْ أبى عَبْدِاللّهِ عليه السلام قالَ : لا يَزالُ الْمُؤْمِنُ يُكْتَبُ مُحْسِناً مادامَ ساكِتاً فَإذا تَكَلَّمَ كُتِبَ مُحْسِناً أوْ مُسيئاً « 1 » . امام صادق عليه السلام فرمود : پيوسته بندهء مؤمن نيكوكار نوشته شود ، تا وقتى خاموش است و چون به سخن آيد نيكوكار يا بدكار نوشته شود . زبان از نعمت‌هاى عظيم الهى و لطائف صنع غريب ربوبى است ، زبان جِرمش صغير و جُرم و طاعتش بزرگ و عظيم است ، زبان نهايت طاعت و طغيان عبد است ، زبان ميدان‌دار تمام اوضاع باطن و ظاهر است « 2 » . آرى ، اين نعمت عظيم و اين وديعهء بزرگ الهى چون در سخن گفتن راه انحراف گيرد ، گناهان عظيم از او سرزند و چون به راه حق و حقيقت رود طاعات بزرگ و منافع كثيره از او ظهور كند ، اگر به ارزيابى تعداد گناهان برخيزيم به اين نتيجه مىرسيم كه سهم عمدهء گناهان بر دوش زبان است ، چنانچه اگر به ارزيابى طاعات دست زنيم مىبينيم قسمت اعظم طاعات سهم زبان است . بياييد دربارهء اين عضو فوق‌العاده حسّاس بيشتر انديشه كنيم و از عاقبت آزادى زبان و بىبند و بارى آن بترسيم كه بدترين روز ، در فرداى قيامت روز زبان است و سخت‌ترين عذاب در فضاى دوزخ ، عذاب زبان است .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 116 ، باب الصمت وحفظ اللسان ، حديث 21 ؛ الخصال : 1 / 15 ، حديث 53 ؛ بحار الأنوار : 68 / 307 ، باب 78 ، حديث 85 . ( 2 ) - محجة البيضاء : 5 / 190 ، كتاب آفات اللسان .